Mevrouw, Beste Annie;

Achtbare familie;

Beste Karen, Helen en Elise, zijn lievelingsvriendjes,

Beste vrienden van Jean, hier allen zo talrijk aanwezig, in deze hectische tijd waar iedereen zegt

dat hij tijd tekort komt;

Dag Jean, dag vriend!

Vandaag zijn we hier samen om afscheid te nemen van een monument, een grote mijnheer, een

achtbare man.

Hoeveel keer heeft Jean hier niet zelf gestaan om vanaf deze plek een afscheidsrede te houden

voor vrienden.

Net zoals hij dat zo dikwijls heeft voorgedaan wil ik vandaag hier in alle respect en eenvoud maar

op een diepmenselijke manier afscheid nemen van een echte vriend.

Het ging al een tijdje niet goed met Jean. Maar realist en dienstbaar als hij was duwde hij het

steeds maar weer voor zich uit. Zijn ziekte was niet zo belangrijk! Hoe gaat het met U? was zijn

constante wederwoord.

Slechts in enkele intieme gesprekken liet hij aanvoelen dat zijn levenseinde naderde. Nochtans

bleef hij, wanneer hij kon, trouw de vergaderingen van RVC Hoboken bijwonen ook al vroeg dit op

het laatste enorme inspanningen. Niet zomaar om er bij te zijn, maar als een actief en alerte

deelnemer.

Bij de laatste thuiswedstrijd van RVC nam hij me even apart tijdens de rust van de wedstrijd

met de dwingende vraag of “ik voor hem de afscheidsrede wilde uitspreken bij zijn begrafenis.

Ik moest er geen angst voor hebben, thuis lag voldoende documentatie klaar… “,overtuigde hij

mij. Een beetje beduusd heb ik toen ja gezegd, hopend dat dit moment nog een hele poos zou

kunnen uitgesteld worden. Mijn verbazing was groot wanneer ik hem op een dergelijke serene en

rustige manier hoorde praten over zijn nakend levenseinde. En wanneer het echt niet meer kon,

besloot Jean zelf om op een waardige manier uit te stappen.

Dit voorval typeert Jean tenvolle: hij had graag dat alles geregeld was vooraf en dat hijzelf het

nog kon beslissen. Ook voor Annie moest en zou alles klaar zijn.

Jean werd geboren op 13 oktober 1933 te Wilrijk en verbleef sinds 1962 in Hoboken

achtereenvolgens in de Draaiboomstraat, de Pauwenlaan en tot zijn overlijden op de

Antwerpsesteenweg.

Van vorming was Jean een typograaf. Vandaar stamt zeker zijn hoge punctualiteit en zin voor

correct schrijven. Hij was als dusdanig ook ruim 15 jaar directielid en medewerker aan de

sportredactie van de ‘Volksgazet’. Daar moet de sportmicrobe hem te pakken gekregen hebben.

Vervolgens werd hij directeur van ‘drukkerij de Voorzorg Antwerpen’. Hij beëindigde zijn

professionele loopbaan als bediende van de socialistische mutualiteit in 1993.

Sinds 1971 had Jean ook een rijkgevulde politieke loopbaan. Gemeenteraadslid (71-82) en

Schepen van Sociale Zaken (77-82) van Hoboken (voor de fusie), en nadien districtsraadslid (83-

02), voorzitter districtsraad (83-92). Daarenboven was hij provincieraadslid van 87 tot 94.

Hij was actief als bestuurslid van de toenmalige BSP-afdeling Hoboken (71-78), de SP-afdeling

Hoboken (78-01) en van de SP-koepel Antwerpen (82-01). Hij fungeerde als bestuurslid bij “de

intercommunale voor Energie” (72-03) als bestuurslid bij “de Vlaamse Energie- en

teldistributiemaatschappij” (96-03).

Ik wil nu voornamelijk stilstaan bij zijn periode in de voetballerij van Hoboken. Al in 1960 (50

jaar geleden!) sloot hij zich aan bij de toenmalige Koninklijke Sportkring Hoboken, eerst als

afgevaardigde (delegue) en na één jaar als secretaris-gerechtigd-correspondent van de club

onder voorzitterschap van dhr. Gustaaf Wats.

Jean kende de voetbalreglementen door en door en beheerde zeer punctueel zijn secretariaat.

Een stiptheid die hem is blijven kenmerken en die hij ook eiste van diegene waarmee hij

samenwerkte.

In de jaren tachtig werd Jean voorzitter van het sportcomité en voorzitter van de Raad van

Bestuur. De V.Z.W. kende in hem een kundig, gewaardeerd en gedreven lid. Wanneer hij later een

stap terugzette als voorzitter verzorgde Jean de persrelaties en was tot op de laatste

wedstrijd “terreincommissaris’.

Het raakte hem diep wanneer onder financiële druk KSK in vereffening diende te gaan. Even

dreigde zijn levenswerk, “zijne voetbal” in Hoboken ter ziele te gaan.

Wanneer echter het voltallige jeugdcomité met enkele anderen beslisten er toch mee door te

gaan sprong Jean direct mee op de kar als stuwende kracht. De “éminence grise” van het

Hobokens voetbal (zowel letterlijk als figuurlijk) stelde zijn ervaring en kennis ten dienste van

de nieuwe roodgroene vereniging. Op zoek naar een nieuwe naam voor de club was het Jean die

opperde om de oude oorspronkelijke naam: “Racing Voetbalclub Hoboken” te gebruiken. En zo

geschiedde!

En vandaag sluiten we een hoofdstuk af: RVC Hoboken rouwt bij het verlies van een dergelijk

waardevol en geëngageerd man.

Ik denk met weemoed terug:

• aan de vele en lange gesprekken die we hadden in het winket bij de ticketverkoop,

• aan die momenten dat Jean herinneringen opdiepte uit het roemrijke verleden van KSK

Hoboken (de treinreizen, de 3000 bezoekers tegen Beveren, …),

• aan die momenten dat we, los van het voetbal, het hadden over allerhande levensvragen,

• aan zijn respect voor de overtuiging van eenieder,

• aan zijn openheid van geest,

• aan zijn optimisme en zijn realiteitszin.

• aan zijn sigaar ( en Annie die hierover steeds maar haar bezorgdheid uitsprak!)

Ik denk vooral met veel weemoed terug aan onze laatste gesprekken over zijn ziek zijn en over

sterven.

Ik onthoud zijn ontzettende gedrevenheid om van zijn vereniging iets moois te maken.

Op het einde van dit seizoen konden we hem gelukkig onze dankbaarheid en erkentelijkheid nog

meegeven tijdens de viering van zijn 50 jaar onverdroten inzet voor het voetbal in Hoboken.  Het

werd een emotionele viering.

Annie, achtbare familie en beste vrienden: voor Jean was op ‘zomerwendedag 2010’ de cirkel

rond: 50 jaar bestuurslid van KSK en RVC Hoboken, de verkiezingen achter de rug en RVC

promoveert. Een vermoeide krijger gooide de handdoek.

Voor RVC Hoboken zal het begin van de zomer steeds een tweeslachtig gevoel inhouden:

droefenis om het heengaan van zo’n waardevol iemand en dankbaarheid omwille van wat deze man

voor de club betekende.

Jean,

de ervaring die we mochten hebben van warme diepmenselijkheid, de mooie momenten van

openheid, respect en gedrevenheid helpen ons om ons verdriet en onze teleurstelling te dragen.

 

 

Dag Jean, dag maat, je was een reuzemens! Tot later!

 

Bob Peeters, 29 juni 2010